Κάτω τα χέρια από τους μικρούς

Ο Αλεξ Φέργκιουσον είναι ο άνθρωπος που όλοι αγαπούν να μισούν στην Αγγλία. Το κακό είναι πως όσο ο διάσημος σερ αθροίζει επιτυχίες, άλλο τόσο δυσκολεύει η άσκηση κριτικής σε βάρος του. Χαρακτηρίστηκε… ξεμωραμένος όταν απέκτησε τον Φέρντιναντ, το ίδιο και όταν αγόρασε τον Ρονάλντο και του εμπιστεύτηκε φανέλα βασικού.

Σαφώς, τα πρώτα χρόνια που κάθισε στον πάγκο της Γιουνάιτεντ, του έσυραν τα εξ αμάξης, ιδίως όταν προώθησε από την ομάδα Νέων πέντε ποδοσφαιριστές στην πρώτη ομάδα (τους αδελφούς Νέβιλ, τον Μπατ, τον Γκιγκς και τον Μπέκαμ), και λίγο αργότερα πρόσθεσε και τον Σκόουλς.


Οι πιτσιρικάδες αποδείχτηκαν ιδανικό θεμέλιο για το χτίσιμο μιας καταπληκτικής ομάδας, η οποία επί μια δωδεκαετία κυριάρχησε –και συνεχίζει να πρωταγωνιστεί– σε Αγγλία και Ευρώπη.
Στη Γιουνάιτεντ, αποτελεί παράδοση η προσοχή στις ακαδημίες, από τον καιρό των «μπέμπηδων» του Μπάσμπι, τον άνθρωπο που έμελλε να μεγαλουργήσει στον πάγκο της, αλλάζοντας ριζικά την ιστορία του συλλόγου.


Ο Φέργκιουσον, από τη μεριά του, ασχολήθηκε με τις ακαδημίες και οργάνωσε ακόμη καλύτερα το τμήμα scouting, μαζεύοντας ταλέντα απ' όλο τον κόσμο, τα οποία σίγουρα θα αναδειχτούν στο άμεσο μέλλον.
Στο προτελευταίο παιχνίδι της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ, η Γιουνάιτεντ ηττήθηκε 1-0 από την Μπεσίκτας στο «Ολντ Τράφορντ», σ’ ένα παιχνίδι, του οποίου το αποτέλεσμα δεν είχε σημασία, αφού η ομάδα του είχε ήδη προκριθεί. Χρησιμοποίησε έξι νεαρούς παίκτες, τους οποίους και υποστήριξε δηλώνοντας πως «οι άπειροι παίρνουν δικαίωμα συμμετοχής σε τέτοια παιχνίδια, για να κάνουν λάθη και να μάθουν».


Η νοοτροπία τού σερ Αλεξ, να δίνει ευκαιρίες σε παίκτες που φέρνουν άλλον αέρα και παράλληλα χαρά στο παιχνίδι, δεν νομίζετε πως πρέπει κάποτε να βρει μιμητές στο μελαγχολικό τοπίο της χώρας μας, όπου η εμπειρία λόγω… ηλικίας μετρά περισσότερο από το ταλέντο;


Γράφει η Δώρα Ιωακειμίδου
Πηγή: Metrotalent της Metrosport